Gemis naar wie ik ooit was.

Ik mis Laura.

Laura die tot zeven uur ‘s morgens uitging. Laura die half in het jeugdhuis woonde. Laura die ging shoppen op de Meir met haar beste vriendin.

Laura die zoveel vrienden had dat ze voor niet iedereen goed kon doen. Laura die nachtjes doordeed al dansend. Laura die straalbezopen naar huis wankelde. Laura die zichzelf oplaadde met sociale gelegenheden.

Laura die veel knuffelde. Laura die one-nightstands had. Laura die niet elke dag weende. Laura die naar school ging. Laura die een leven had.

Ik mis u, Laura.

Once again the same scenario

Ik zie u zo fucking graag en ik haat u

Ik haat u zo immens graag dat ik van u hou

Ik wil er alles aan doen om u bij mij te houden, om in uw armen te liggen

Veilig zijn

Ik voel mij nooit veilig, alleen bij u

In manipulatie, geroep en narcisme

Voel ik me genesteld als een babyvogel

Als een kangoeroejong in de buidel

Als een baby die op de borst van haar moeder ligt

Mijn innerlijk kind schreeuwt om erkenning

En ik mis u zo hard

Ik heb alles kapotgeslagen twee dagen geleden

En ik voel overal bulten en blauwe plekken

en het enige wat ik verlang is u ruiken en voelen

Deze obsessie is ondraaglijk

Anti-depressiva turns you numb

Ik heb de kans gekregen om voor Flore Coeman een stuk te schrijven over de invloed van anti-depressiva op je lichaam en geest. Bij deze..

Ik heb de diagnose borderline én bipolair gekregen in de psychiatrie. Deze heb ik al enkele jaren. Het was voor mij zalig om eindelijk te weten dat ik niet gek ben. En dat het niet “allemaal in mijn hoofd” zat. Ergens wel natuurlijk, maar ik hallucineer al toch niet 😉

Ik weet dat dé dingen moeilijker zijn voor mij dan voor mijn familie/vrienden. Voor mij komen dingen zwaarder binnen en alles is intens. Stel jezelf je gevoelens voor maar dan alles in het extreem en nog eens maal 20. Dat is hoe ik dagelijks door het leven ga.

Mijn mentale gezondheid heerst over mijn leven maar ik heb wel ZELF de beslissing genomen dat ze mijn leven niet meer gaat bepalen. Hoe zwaar en intens alles ook is. Ik heb zelf handvaten geleerd in gedragstherapie om mijn eigen verantwoordelijkheid voor dingen te nemen. De dingen die ik VOEL kan niemand me afnemen maar de reactie er op wel. Ik heb daar dit over geschreven enkele maanden terug :

https://www.instagram.com/p/B0_cq1wgZQN/?igshid=17knv8sk2vnj2

https://www.instagram.com/p/B2kCtZzoA_F/?igshid=10s7sw7ydiuql

Vijf jaar geleden begon ik met eerst enkele maanden serlain en daarna cymbalta tot een maand geleden. Ik heb letterlijk van 30 tem 120 mg genomen, dit fluctueerde vaak. Ik kon op dat moment niet anders want ik wou elke minuut van de dag dood. Anti-depressiva heeft mijn leven deels gered maar ook slechter gemaakt. Ik nam het op verzoek van de psychiater in de PAAZ maar stond er sceptisch tegenover eerst. Na aandringen heb ik toch die weg gekozen maar ik vind dit , als ik er nu op terugkijk, eigenlijk eerder uitstel van executie.

Ik ben niet rouwig om het feit dat ik Cymbalta (en seroquel en ..) genomen heb. Maar wel om die jaren dat ik mezelf niet meer was. Ik was zo apathisch en lachte amper. En oh ja, wenen ging soms maanden niet en dan plots weer elke dag. Ik ben sinds kort gestopt omdat het mijn migraine teveel aanwakkert ( zeggen ze dan na vijf jaar 😭) maar ook omdat ik “er maar mee moet leren leven” volgens de psychiaterS die ik al gezien heb. Ja, meervoud. Er is niet echt medicatie voor die borderline dus ik moet het er maar mee doen. Dit zijn enorme harde uitspraken voor iemand die elke dag van de week overleeft en vecht tegen pijn en demonen. Ik geloof dan ook dat op sommige momenten in je helingsproces en weg die je aflegt dat je dat verdomd giftig medicament ECHT nodig hebt. Aangezien ik een goede basis heb van psychologie, psychiatrie enz weet ik zelf waar ik moet reiken om te overleven. Als je enorm manisch bent heb je medicatie nodig. Ik heb het “geluk” dat ik verstand heb en ook “maar hypomanisch” ben af en toe en niet manisch.

Fysiek was ik niet enorm veel veranderd

Aangezien ik van extreem ondergewicht kwam door een ander medicament dat me hielp bij migraine (topamax, is ook zogezegd een moodstabilisator maar geeft je enorme depressies/anorexia) kwam ik nu gelukkig wat bij. Ik kan terug eten na zes jaar topamax. Ik kan terug genieten sinds ik gestopt ben met cymbalta. Medicatie moet soms maar er is een manier om zonder te kunnen. Je problemen lossen zich niet zelf op. En zeker niet door medicatie. Wel door jouw hard werk. En door holistisch te werk te gaan. En ik werd soms geshamed omdat ik medicatie nam door vriendinnen. En dat is ook niet ok. Want ik kon niet anders toen. Maar dus, ik heb er vrienden door verloren. Omdat ik mezelf niet meer was. Omdat ik zo diep in mijn eigen miserie zat dat ik geen uitweg zag. Ik sleurde iedereen mee in de afgrond die dicht bij de ravijn stond.

Maar dat gebeurt voor mij even goed als ik geen cymbalta neem. Cymbalta werkt angstremmend en aangezien ik zowat constant “op mijn hoede” ben was dit de juiste optie. Zo leek het toch toen.

Medicatie maakt je afgevlakt. Medicatie gaat nooit de basis aanpakken. Het systeem is gebaseerd op kapitalisme en niet op mensen helpen. Dat is mijn idee..

Zelf de juiste cocktail zoeken. Bij mij is dit: leuke dingen doen, rusten, bewegen, veganisme, dieren, styling, kleur, shoots, creativiteit, instagram, de juiste mensen om je heen, alternatieve therapie, emdr, kiné,..enz!! Ik ben er nog lang niet maar ben wel op de juiste weg..

Ik ben altijd open geweest over alles. Dit is mijn kracht. Mijn instagram is een platform waar ik over mijn demonen vertel. En waar ik opkom voor anderen.

Ik heb geleerd dat er kracht zit in mentale problemen. Je moet ze enkel zelf leren hoe je ze er moet uithalen 🌸

Doe het met flair 🌸

Ik probeer om naast mijn vele pijnen toch nog wat dingen waar te maken die me het gevoel geven dat ik iets beteken in deze wereld. Ik ben opvoedster van opleiding en mensen inspireren of helpen (ook al klinkt dit enorm cliché) geeft me nieuwe energie om voor mezelf ook weer harder te vechten.

Zo probeer ik open te zijn over mijn mentaal en fysiek gevecht. Op instagram en ook in deze blog ga ik dit zoveel mogelijk waarmaken. Ik heb al enkele keren in flair-magazine gestaan.

Vorig jaar stond ik op mijn verjaardag in de my body and me-rubriek.
Selfloveletter

Voor andere mensen is dit misschien een futiliteit. Voor mij zijn samenwerkingen als deze een manier om te overleven. Ik ben niet in staat om te werken maar wil wel een betekenis geven aan mijn leven. Via activisme, fotoshoots en interviews lukt mij dit.

Ook heb ik vorig jaar een enorm groot project op poten gezet rond seksueel geweld. “Clothes for life” heette het. Dit was om geld in te zamelen voor VZW Zijn (een vzw die zich inzet voor slachtoffers van partnergeweld en seksueel geweld) . Via Music For Life kreeg ik de kans om een goed doel aan te pakken dat me nauw aan het hart ligt. Ik heb in totaal 1600 euro ingezameld.

Om met een positieve noot te eindigen werk ik ook vaak samen op instagram met slow fashion-one-woman-brands. Kleurrijke foto’s de wereld insturen die tegen de fast fashion wereld ingaan zorgen er voor dat mijn gelukshormonen opspelen.

Set van Jungleclubclothing 🥝🍉💛💜
Outfit van vinted en bumbag van Rate Cute
Top Wild Orange Tree
Top Baby Dol Clothing

Ik hoop dat jullie nu al wat meer een zicht hebben over wie ik ben als persoon. Vanaf nu gaan mijn blogposts vooral gaan over whatever the fuck ik zin heb om op dat moment over te schrijven, wat goed voelt. Misschien gaan jullie niet allemaal direct helemaal mee zijn. Maar vragen staan zeker vrij.

Liefs,

Laura

Maar wie ben ik nu eigenlijk?

Lieve bloggers,

Ik ben Laura. Een 28 (bijna 29 😂) jarige Dendermondse die haar hart verloren heeft aan katten, kleur en activisme. Ik ben opvoedster van beroep maar doe ook veel styliste-werk. Zelf zit ik al meer dan drie jaar thuis om te helen en aan mezelf te werken. Door chronische migraine, ptss, borderline, bipolair en vermoeden van fibromyalgie is het niet altijd simpel om door het leven te gaan. Maar ik blijf nooit stil staan.

Foto: Mona si, MUA Joke Van Praet

Met deze blog neem ik je mee in mijn wereld. Een wereld van pijn, kleur, katten, veel foto’s en intense gevoelens.

Wat kan je verwachten van mijn blog?

⁃ Tips om om te gaan met mental stuff

⁃ Heel veel kleurrijke outfits

⁃ Toffe stylingtips

⁃ Een dosis feminisme, veganisme en activisme

⁃ Zware, intense schrijfsels over de dingen des levens

Liefs,

Laura

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag